نظر کارشناس:

کتاب «زویا زود باش!» به یکی از تجربه‌های آشنای دوران کودکی می‌پردازد: تفاوت میان سرعت زندگی بزرگسالان و زمانی که کودکان برای مشاهده، بازی، یادگیری و تجربه کردن نیاز دارند.

کودکان جهان اطرافشان را از طریق کنجکاوی، مشاهده و تجربه‌های روزمره کشف می‌کنند. فعالیت‌هایی مانند تماشای رشد یک گل، نقاشی کردن یا وقت گذراندن با اعضای خانواده، ممکن است از نگاه بزرگسالان ساده به نظر برسند، اما فرصت‌هایی ارزشمند برای پرورش توجه، خلاقیت و ارتباط عاطفی فراهم می‌کنند.

زویا در این داستان می‌خواهد زمان بیشتری برای کارهایی داشته باشد که برایش معنادارند. این خواسته می‌تواند زمینه‌ای برای گفت‌وگو درباره‌ی نیاز کودکان به زمان آزاد، بازی بدون عجله و داشتن فرصت کافی برای دنبال کردن علایق شخصی باشد.

یکی دیگر از موضوعات مهم کتاب، احترام گذاشتن به ریتم فردی کودکان است. کودکان در انجام فعالیت‌ها، پردازش تجربه‌ها و سازگار شدن با تغییر موقعیت‌ها سرعت یکسانی ندارند. شتاب‌زدگی مداوم ممکن است فرصت توجه به جزئیات و لذت بردن از فرایند فعالیت‌ها را محدود کند. داستان زویا به والدین یادآوری می‌کند که در کنار آموزش نظم و مدیریت زمان، لازم است فرصت‌هایی برای تجربه‌های آرام و بدون فشار نیز در برنامه‌ی روزمره‌ی کودکان وجود داشته باشد.

همچنین علاقه‌ی زویا به گذراندن وقت با خانواده، فرصتی برای پرداختن به اهمیت حضور و توجه در روابط والد و کودک فراهم می‌کند. تجربه‌های مشترک، حتی فعالیت‌های ساده‌ای مانند نقاشی یا تماشای طبیعت، می‌توانند زمینه‌ساز گفت‌وگو، صمیمیت و احساس تعلق باشند.

درباره‌ی نویسنده:

زینب بتول اوزآلتین (Zeynep Betül Özaltın) نویسنده‌ی کتاب «زویا زود باش!» است. در این داستان، او با تمرکز بر تجربه‌های روزمره‌ی یک کودک، موضوع شتاب‌زدگی و نیاز به فرصت بیشتر برای لذت بردن از کودکی را مطرح می‌کند.

بخشی از کتاب:

زویا همیشه‌ی خدا باید عجله کند؛

تندتند لباس بپوشد، سوپش را داغِ داغ سر بکشد،

با عجله راه برود و...

اما این همه عجله برای چی بود؟!