نظر کارشناس:

این کتاب یک داستان تصویری لطیف و رابطه‌محور درباره‌ی مواجهه‌ی کودک با زوال حافظه و آلزایمر در سالمندی است. روایت از نگاه کودک پیش می‌رود و نشان می‌دهد چگونه تغییرات شناختی مادربزرگ می‌تواند هم گیج‌کننده و هم قابل‌فهم شود؛ وقتی در بستر محبت، خاطره و ارتباط عاطفی روایت شود. داستان با زبانی ساده و تصاویر گرم تلاش می‌کند یک تجربه‌ی پیچیده را برای کودک قابل‌لمس و کم‌اضطراب کند.
تمرکز کتاب بر حفظ پیوند عاطفی در کنار پذیرش تغییرات است؛ اینکه حتی اگر حافظه و رفتار تغییر کند، رابطه و محبت می‌تواند باقی بماند. استفاده از عناصر تکرارشونده و نشانه‌های حسی آشنا (مثل خوراکی‌ها یا عادت‌های روزمره) به کودک کمک می‌کند مفهوم آلزایمر را نه به‌صورت ترسناک، بلکه به‌صورت قابل‌درک و انسانی تجربه کند.
داستان‌هایی از این جنس، برای کودک نقش «پل شناختی–عاطفی» دارند؛ پلی بین مشاهده‌ی یک تغییر نگران‌کننده و ساختن معنای قابل‌تحمل از آن. وقتی آلزایمر در قالب روایت رابطه و مراقبت توضیح داده می‌شود، اضطراب کودک کاهش می‌یابد و احساس گناه یا طرد، جای خود را به همدلی می‌دهد. چنین کتابی ابزار بسیار مناسبی برای گفت‌وگوی خانوادگی درباره‌ی سالمندی، حافظه و تداوم محبت، حتی وقتی ذهن لغزش پیدا می‌کند، به شمار می‌آید.

درباره‌ی خالقان اثر:

کاترین هوفر وبر، نویسنده، متولد سال 1980 در سوئیس است. او پس از آموزش بانکداری، در رشته‌ی آموزش اجتماعی تحصیل کرد و تجربه‌ی کار با گروه‌های سنی مختلف، از کودکان و نوجوانان تا سالمندان، را دارد. «آنا و مامان‌بزرگ میوه‌ای» نخستین کتاب اوست و با هدف تقویت رشد عاطفی کودکان و ایجاد پلی میان نسل‌ها نوشته شده است؛ موضوعی که با سابقه‌ی حرفه‌ای او در کار با کودکان و سالمندان ارتباط نزدیکی دارد.

تاتیانا مای-وایس، تصویرگر، متولد سال 1972 در سوئیس است و بخشی از دوران رشد خود را در سوئیس و ایالات متحده گذرانده است. او از کودکی علاقه‌مند به تصویرگری بوده و تاکنون کتاب‌های کودک متعددی را تصویرگری کرده که به زبان‌های مختلف ترجمه شده‌اند. او اکنون همراه خانواده‌اش در کارولینای جنوبی آمریکا زندگی می‌کند.

بخشی از کتاب:

مامان بزرگ میوه ای آلزایمر گرفته

و بعضی وقتها یک چیزهایی یادش می رود.

آنا تلاش می کند تا مامان بزرگ

کمی از خاطراتش را به یاد بیاورد.

یعنی آنا موفق می شود؟