نظر کارشناس:

کتاب تصویری «ماشین مامانی» نوشته‌ی لوسی کچ‌پول با تصویرگری کارن جورج، داستانی شاد و صمیمی است که صندلی چرخ‌دار مادر را از نگاه کودک به «ماشین ماجراجویی» تبدیل می‌کند. روایت با زبانی ساده و کودکانه نشان می‌دهد که این وسیله نه محدودیت، بلکه امکان حرکت، همراهی و کشف دنیای اطراف است. حتی مسیرهای کوتاه روزمره مثل رفتن تا آشپزخانه، در تخیل کودک به یک سفر هیجان‌انگیز تبدیل می‌شود. محور اصلی داستان، تجربه‌ی امنیت و نزدیکی است؛ جایی که کودک می‌بیند آغوش و همراهی مادر همیشه در دسترس است.
کتاب با نگاهی مثبت و عادی‌ساز به ویلچر، مفهوم تفاوت جسمی را بدون ترحم و اغراق، در قالب رابطه و بازی معرفی می‌کند. تصویرگری‌های گرم و پرتحرک، فضا را سرزنده نگه می‌دارند و به کودک کمک می‌کنند تمرکز داستان روی ارتباط و محبت باقی بماند، نه روی ناتوانی جسمی.
این نوع روایت یک شاهکار کوچک در «بازچهارچوب‌بندی شناختی» است؛ یعنی مغز کودک یاد می‌گیرد به‌جای تمرکز بر محدودیت، کارکرد و معنا را ببیند. وقتی ویلچر در قالب بازی، سفر و آغوش روایت می‌شود، نگرش کودک به تفاوت‌های جسمی سالم و بدون برچسب‌زدن شکل می‌گیرد. چنین داستانی همدلی، پذیرش تفاوت و امنیت دلبستگی را هم‌زمان تقویت می‌کند که سه ستون مهم برای رشد هیجانی سالم هستند.
این کتاب در ادامه‌ی کتاب‌های «تو فوق‌العاده هستی» و «چه اتفاقی برایت افتاد» از همین نویسنده و تصویرگر است.

بخشی از کتاب:

ماشین مامانی  چرخهای بزرگی دارد.

یک بالش نرم هم دارد.

ماشین مامانی میتواند تو را

به هر جایی که دلت بخواهد ببرد

و دوباره به خانه برگرداند.

ماشین مامانی خیلی چیزها دارد،

ولی بهترین چیزش این است که مامان را دارد.