نظر کارشناس:

«من بیشتر از یک نفر هستم» کتابی امیدبخش درباره‌ی قدرت قدم‌های کوچک و توانایی هر فرد برای ایجاد تغییر است. داستان با پرسشی مهم آغاز می‌شود: وقتی من فقط یک نفرم و در برابر جهان این‌قدر کوچک به نظر می‌رسم، چطور می‌توانم تفاوتی ایجاد کنم؟ پاسخ کتاب نه در انجام کاری بزرگ و خارق‌العاده، بلکه در پیدا کردن اولین قدم است.

یک باغ از یک دانه آغاز می‌شود، یک سفر از یک قدم، یک نقاشی از نخستین حرکت قلم‌مو و یک موسیقی از یک نت. سوزان وردی با همین مثال‌های ملموس، مفهوم پیچیده‌ی «عاملیت» را برای کودک ساده می‌کند: لازم نیست برای اثرگذار بودن منتظر بزرگ شدن، توانمندتر شدن یا همراه شدن تعداد زیادی از آدم‌ها باشیم؛ می‌توانیم با کاری کوچک و هدفمند شروع کنیم.

نکته‌ی مهم دیگر، حرکت تدریجی داستان از «من» به «ما» است. یک نفر می‌تواند آغازگر باشد، اما یک حرکت کوچک می‌تواند دیگران را نیز با خود همراه کند. از این منظر، کتاب علاوه بر اعتماد به توانایی فردی، درباره‌ی مشارکت، مسئولیت اجتماعی، امید و تأثیر اقدام‌های کوچک و پیوسته نیز صحبت می‌کند.

«من بیشتر از یک نفر هستم» می‌تواند زمینه‌ی خوبی برای گفت‌وگو درباره‌ی خودباوری، ابتکار عمل، هدف‌گذاری، مسئولیت‌پذیری، پشتکار، همکاری و ایجاد تغییر مثبت فراهم کند. پس از خواندن کتاب نیز می‌توان از کودک پرسید: «یک کار کوچک که تو می‌توانی امروز برای بهتر شدن خانه، کلاس یا محله‌ات انجام بدهی چیست؟» تمرین خوداندیشی و مراقبه‌ی هدایت‌شده‌ی انتهای کتاب نیز امکان ادامه دادن این گفت‌وگو را فراهم می‌کند.

این کتاب یکی از جلدهای مجموعه‌ی «من هستم» است.

بخشی از کتاب:

هرچند دنیا با مسائل و مشکلاتی پیچیده روبه‌روست، اما ما می‌توانیم با اقدام‌هایی کوچک، آغازگر اتفاق‌های شیرین و تغییراتی بزرگ باشیم. ما می‌توانیم قدم کوچکی برای تبدیل دنیا به مکانی بهتر، متحدتر و آرام‌تر برداریم و در مسیر تغییر جامعه پیش برویم؛ همچون باغی زیبا که با یک دانه شروع می‌شود.

نظر منتقدان:

اسکول لایبری ژورنال (School Library Journal): این کتاب مفاهیم پیچیده را به سادگی بیان می‌کند و راهی برای گفتگو باز می‌کند.

هورن بوک (Horn Book): تصاویر آبرنگی رینولدز، سکون و آرامش را در متن مراقبه‌ای کتاب ارتقا می‌دهد.

درباره‌ی نویسنده:

سوزان ورده (Suzan Verde) با برادر بزرگترش در محله‌ی گرین‌ویچ نیویورک بزرگ شد. او در کودکی، بیشتر اوقات شلوارهای دم‌پا‌ی پاچه‌گشاد با بندشلواری‌ رنگارنگ می‌پوشید و با اسکیت کل محله را متر می‌کرد. همیشه هم چند تا گچ در جیبش برای لی‌لی‌بازی کردن داشت.

خانه‌ی آنها پر از کتاب بود، همیشه موسیقی پخش می‌شد و بوی کیک شکلاتی که مادرش برای رستوران‌ محله می‌پخت از خانه می‌آمد. سوزان معمولا داستان می‌نوشت و شعر می‌سرود، او نوشته‌هایش را به خانواده، دوست‌وآشنا و نشریه شعر دبیرستان هم نشان می‌داد. به‌گفته‌ی مادرش، سوزان از وقتی که داخل شکم مادرش بود به ادبیات علاقه داشت و این علاقه هیچ‌گاه کم نشد.

عاقبت، او به همپتونز رفت و مدرک کارشناسی تربیت‌مدرس را گرفت و در یک مدرسه‌ی ابتدایی غیرانتفاعی معلم شد. او حتی در کنفرانس ادبیات کودک استونی‌بروک شرکت ‌کرد. هرچند که سوزان دیگر معلم دبستان نیست، اما باز با کودکان ارتباط دارد، او حالا مدرس یوگا کودکان است.

سوزان هم‌اکنون در شرق نیویورک، در میان گالری‌های هنری، کتاب‌های مصور و لِگوها با دوقلوهایش، جاشوا و گابریل و دخترش سوفیا زندگی می‌کند. آنها همیشه الهام‌بخش او هستند، چون اجازه نمی‌دهند که او طرز فکر کودکان را از یاد ببرد و کودک درون او را همیشه زنده نگه می‌دارند.

خوانندگان می‌گویند:

این کتاب به سادگی نشان می‌دهد که چطور یک نفر می‌تواند با کارهای کوچک محیط اطرافش را تغییر بدهد و یک حرکت خیلی کوچک می‌تواند آنها را به خواسته‌هایشان برساند. من بخش ذهن‌آگاهی در انتهای کتاب را هم خیلی دوست داشتم.

من عاشق کتاب‌های رینولدز هستم و همه‌ی کتاب‌های آن را همیشه می‌خرم. فرقی نمی‌کند خودش آن‌ها را نوشته باشد یا تصویرسازی کرده باشد.