نظر کارشناس:

این کتاب بامزه و پرگفت‌وگو، داستان قورباغه‌ای کوچک و لجباز را روایت می‌کند که دچار یک بحران هویتی جدی شده و دلش نمی‌خواهد قورباغه باشد؛ نه لزج، نه خیس، نه سبز! او مدام آرزو می‌کند حیوان دیگری باشد؛ گربه، خرگوش یا حتی جغد و هر بار پدر صبورش که انگار همه‌چیز را از قبل شنیده، با خونسردی پاسخ می‌دهد. اما وقتی پای گرگی گرسنه به داستان باز می‌شود، گرگی که اتفاقاً از خوردن قورباغه متنفر است، قهرمان قصه ناگهان متوجه می‌شود که «خودش بودن» آن‌قدرها هم بد نیست. روایت طنزآمیز، دیالوگ‌های هوشمندانه و پایان غافلگیرکننده، این کتاب را به داستانی شاد و تأثیرگذار درباره‌ی پذیرش خود تبدیل کرده است.
مجموعه‌‌ کتاب‌های «حوصله‌ام سر رفته»، «دوست ندارم بزرگ شم»، «دوست ندارم قورباغه باشم» «دوست ندارم بخوابم» را می‌توانید از انتشارات مهرسا تهیه کنید و برای دلبندان خود بخوانید و بخندید.

در یک نگاه:
قورباغه‌ی یک‌دنده‌ و لجباز ما دچار بحران هویت و شخصیت شده... قورباغه دوست دارد هر حیوانی باشد، اما یک قورباغه خیس و لزج نباشد، اصلا هم برایش فرقی نمی‌کند: گربه، خرگوش یا یک جغد؛ اما وقتی از زبان یک گرگ گرسنه می‌شنود که گرگ‌ها اصلا قورباغه دوست ندارند، با خودش فکر می‌کند که قورباغه‌بودن خیلی هم بد نیست.
کودکان پیام ارزشمند این کتاب را به‌خوبی دریافت می‌کنند، زیرا این مفهوم ارزشمند، در میان گفت‌وگو‌های قورباغه غرغرو با پدرش به زبان طنز و غیرمستقیم بیان می‌شود.

نظر منتقدان:

اسکول لایبری ژورنال (School Library Journal): داستان جالبی که با یک قورباغه‌ی شاد و خوشحال تمام می‌شود.
پابلیشرز دیلی ( Publishers Weekly) : این نویسنده تازه‌کار، با ایجاد مکالمه بین قورباغه و پدرش به ما مفهوم پذیرش را با طنز نشان می‌دهد... داستان ممکن است مفهوم قدرشناسی را در ذهن خوانندگان تداعی کند یا اینکه به طور ساده فقط کودکان را بخنداند.
بوکلیست (Booklist): کتابی که با زبان طنز مفهوم خویشتن‎دوستی و پذیرش خویشتن را بیان می‌کند.

خوانندگان می‌گویند:
1) کتابی سرگرم‌کننده که کودکان از خواندن آن لذت می‌برند، به بچه‌ها یاد می‌دهد که چگونه خود واقعی‌شان را دوست داشته باشند. واقعا ارزش خواندن دارد.
2) کتابی که توضیح می‎دهد که چگونه ویژگی‌های منحصربه‌فرد هرکس از جمله خودمون را کشف کنیم.درباره‌ی نویسنده:
دیو پتی (Dev Petty) نویسنده‌ی کتاب‌های مصور کودکان است. او قبلا نقاش فیلم‌هایی مانند ماتریکس و ... بوده است. اما او حالا به‌قدری هنرمند خَفَنی شده که خودش خطرناک است. به نظر دیو، قصه و داستان‌گویی خیلی بهتر است، چون هم می‌خندی هم بلاخره باید کمی فکر ‌کنی. او در سان‌فرانسیسکو زندگی می‌کند، و در جدول‌ حل‌کردن و ساندویچ درست‌کردن مهارت دارد.