«سمندری که آواز خودش را شنید» داستانی ساده، اما تأثیرگذار درباره‌ی شکل‌گیری خودآگاهی در کودکان است. سمندر که گمان می‌کند آوازش دلنشین است، پس از شنیدن صدای واقعیِ خود، به درک واقع‌بینانه‌تری از توانایی‌هایش می‌رسد. این فرایند به کودکان می‌آموزد که بازنگری در رفتار و پذیرش اشتباه، بخشی از رشد فردی است. بازگشت سمندر به جمع نیز پیام ارزشمندی درباره‌ی حفظ روابط، احترام و در نظر گرفتن دیگران و یافتن جایگاه سالم در گروه منتقل می‌کند.

گُلدی فکر می‌کرد خیلی باحال است و هیچکس حریفش نمیشود.
او خیلی پرحرفی می‌کرد. با اینکه صدایش خیلی گوش‌خراش بود،
اما جلوی همه می‌زد زیر آواز و...
گلدی همیشه‌ی خدا می‌رفت روی مخ بقیه!
تا اینکه یک شب...