نظر کارشناس:

«کبوتر گرسنه و آخرین سیب‌زمینی سرخ‌کرده» داستانی لطیف و تأثیرگذار درباره‌ی مهربانی، همدلی، بخشندگی و امید است. پرسی، کبوتر کوچکی است که از شدت گرسنگی هر بار توسط پرندگان بزرگ‌تر از غذا دور می‌شود. درست زمانی که می‌خواهد ناامید شود، پرنده‌ای آخرین سیب‌زمینی سرخ‌کرده‌ی خودش را با او تقسیم می‌کند. همین رفتار کوچک، زنجیره‌ای از مهربانی را آغاز می‌کند و نشان می‌دهد که گاهی یک عمل ساده می‌تواند زندگی دیگری را تغییر دهد. این کتاب به کودکان می‌آموزد که بخشندگی فقط به داشتن امکانات زیاد وابسته نیست؛ بلکه گاهی ارزشمندترین هدیه، شریک شدن در همان اندک چیزی است که داریم. «کبوتر گرسنه و آخرین سیب‌زمینی سرخ‌کرده» به تقویت همدلی، نوع‌دوستی، قدردانی، مسئولیت‌پذیری اجتماعی و درک تأثیر رفتارهای کوچک بر دیگران کمک می‌کند و زمینه‌ای مناسب برای گفت‌وگو درباره‌ی مهربانی با افراد نیازمند و اهمیت کمک به یکدیگر فراهم می‌آورد.

درباره‌ی خالق اثر:

دانکن بیدی (Duncan Beedie) نویسنده و تصویرگر بریتانیایی کتاب‌های کودک است که آثارش با طنز، احساس و پیام‌های عمیق انسانی شناخته می‌شوند. او با خلق شخصیت‌های دوست‌داشتنی و روایت‌هایی ساده اما تأثیرگذار، موضوعاتی مانند دوستی، پذیرش، مهربانی و امید را برای کودکان قابل‌درک می‌کند. تصویرگری‌های پرانرژی و شخصیت‌پردازی گرم او، داستان‌هایش را برای بلندخوانی و گفت‌وگو با کودکان بسیار جذاب کرده است.

نظر منتقدان:

منتقدان «کبوتر گرسنه و آخرین سیب‌زمینی سرخ‌کرده» را داستانی احساس‌برانگیز، امیدبخش و الهام‌بخش درباره‌ی قدرت مهربانی توصیف کرده‌اند. آن‌ها معتقدند کتاب با روایتی ساده و تصویرگری‌های صمیمی، پیام مهمی را منتقل می‌کند که حتی کوچک‌ترین رفتارهای مهربانانه نیز می‌توانند تغییری بزرگ در زندگی دیگران ایجاد کنند. همچنین تصمیم نویسنده برای اختصاص بخشی از حق‌التألیف نسخه‌ی بریتانیایی کتاب به یک مؤسسه‌ی خیریه‌ی حمایت از افراد بی‌خانمان، بازتابی از همان پیام انسان‌دوستانه‌ی داستان است. به باور منتقدان، «کبوتر گرسنه و آخرین سیب‌زمینی سرخ‌کرده» کتابی است که کودکان را به همدلی، سخاوت و توجه به کسانی که بیش از دیگران به کمک نیاز دارند، دعوت می‌کند.

بخشی از کتاب:

زندگی توی خیابان برای کاکلی خیلی سخت بود.

او همیشه‌ی خدا گرسنه اش بود و هیچوقت

غذای درست وحسابی برای خوردن پیدا نمی کرد.

او هر روز صبح بدوبدو می رفت به ایستگاه راه آهن

و منتظر اولین قطار می ماند. اگر شانس می آورد،

مسافرهایی که باعجله سرکار می رفتند

کمی خرده نان برایش می ریختند.

اما امروز یک مشکلی وجود داشت. انگار کاکلی تنها نبود....