به مناسبت نودمین سالگرد انتشار قطار کوچولویی که توانست، این داستان کلاسیکِ ماندگار با تصویرگری تازه‌ای از دن سانتات، برنده‌ی مدال کالدکات، دوباره جان گرفته است؛ هدیه‌ای دوست‌داشتنی برای همه‌ی لحظه‌های مهم زندگی، از تولد گرفته تا فارغ‌التحصیلی.
از زمانی که این داستان برای نخستین‌بار در سال ۱۹۳۰ منتشر شد، مهربانی و پشتکار «لوکوموتیو آبی کوچولو» الهام‌بخش میلیون‌ها کودک در سراسر جهان بوده است. این کتاب محبوب، قصه‌ی لوکوموتیو کوچکی را روایت می‌کند که با وجود جثه‌ی کوچک خود، با ایمان و اراده، قطاری پر از چیزهای شگفت‌انگیز را از دل کوه عبور می‌دهد تا آن را به کودکانی برساند که در آن‌سوی کوه منتظرند.

مهربانی و اراده‌ی قطار کوچولو، از زمانی که اولین‌بار در سال 1930 چاپ شد، الهام‌بخش میلیون‌ها کودک در سراسر جهان بوده است. این کتاب حالا بیش از 90 سال است که مهمان خانه‌های پُر مهر مردم دنیاست.

«قطار کوچولویی که توانست»، یک داستان کلاسیک از قطاری است که با وجود جثه‌ی کوچک، واگن‌های پُر از چیزهای شگفت‌انگیز را برای کودکانِ منتظر آن سمت کوه می‌برد.

درباره‌ی نویسنده:

واتی پیپر (Watty Piper) با اسم مستعار آرنولد مانک، مالک انتشارات پلات اند مانک (Platt & Munk) است. آرنولد مانک در مجارستان به دنیا آمده، اما در کودکی به‌همراه خانواده به شیکاگو آمد، سپس به نیویورک مهاجرت کرد و تا آخر عمرش هم آنجا ماند. او از اسم واتی پییر برای ویراستاری و نویسندگی می‌کرد.

درباره‌ی تصویرگر:

دان سانتات (Dan Sansat) نویسنده و تصویرگر برنده‌ی جایزه‌ی کالدکات (Caldecott) و از نویسندگان پرفروش نیویورک تایمز است. او هم‌چنین خالق انیمیشن ریپلیسمنت (The Replacement) است که از شبکه‌ی دیزنی پخش می‌شود. سانتات به‌همراه همسر، دو فرزندش در کالیفرنیا زندگی می‌کند.

خوانندگان می‌گویند:

- این کتاب در کودکی بسیار مورد علاقه‌ام بود و هر سال آن را می‌خواندم. زمانی که متوجه شدم که نسخه‌ی 90 ساله‌اش منتشر شده، سریع آن را خریدم و به‌نظرم نسخه‌ی فعلی به زیبایی همان داستان دوران کودکی است. این کتابی است که حتماً باید در خانه و کتابخانه‌تان داشته باشید.

- این داستانی است که من در مدت 35 سال تدریس آن را همیشه برای شاگردانم می‌خواندم، دقیقاً همان داستانی که معلمم برای من می‌خواند. داستان کلاسیک و جذاب.

- کتابی که برای کودکانم می‌خواندم و الان برای نوه‌هایم می‌خوانم. خیلی جالب است که این کتاب را زمانی مادرم برای من می‌خواند.