/ / مثلث ممنوعه صحرای نوادا

مثلث ممنوعه صحرای نوادا

سال هاست نیروی نظامی آمریکا از مردم خواسته است تا از نزدیک شدن به محوطه موسوم به منطقه 51 که یک منطقه نظامی فوق سری در ایالت نواداست، خودداری نمایند. در این میان افرادی هم هستند که معتقدند این منطقه از سال 2013 محل نگهداری موجودات فرازمینی و بشقاب پرنده های سقوط نموده است که البته دولت آمریکا این مسائل را تکذیب می نماید.

پیش از این، اولین فرضیه نگهداری این موجودات از سال 1989 توسط فیزیک دانی به نام باب لازار در یک گفت و گوی تلویزیونی شروع شد. او گفت که در طرح پیاده کردن یک بشقاب پرنده حضور داشته و اسناد دولتی درباره حضور موجودات فرازمینی روی زمین را خوانده است. ممنوعیت ورود و نزدیک شدن به آن، گارد مسلحانه همواره مراقب و ممنوعیت بدون مجوز ورود به حریم هوایی این پایگاه، بیش از پیش کنجکاوی افراد هوادار نظریه تئوری را تحریک می نماید تا با گوگل ارث به این منطقه سرک بکشند.


بیشتر ما با مثلث نوادا آشنا هستیم. برای ما که نیستیم ، منطقه ای از نوادا و کالیفرنیا است که هواپیماهای زیادی ناپدید شده اند. بسیار شبیه به مثلث برمودا است. از آنجا که زمین های بایر و کوهستانی دورافتاده نوادا در بیش از 25000 مایل مربع از مناطق کم جمعیت کشیده شده است ، مکان های سقوط معمولاً کشف نمی شوند. در حدود 50 سال گذشته ، هیچ کس دقیقاً مطمئن نیست که چند پرواز در مثلث نوادا ناپدید شده اند. با این حال ، بسیاری از مردم معتقدند که کل بیش از 2000 است.


مثلث نوادا

یکی از معروف ترین داستان ها در مورد مثلث نوادا ناپدید شدن استیو فاست است که در 3 سپتامبر 2007 اتفاق افتاد. استیو فاست علاوه بر اینکه یک تاجر آمریکایی بود ، یک هواپیمابر ، ملوان و ماجراجو بود که رکورددار بود. وی همچنین اولین کسی بود که به صورت انفرادی و بدون توقف در سراسر جهان با یک بالون پرواز کرد.

متأسفانه ، وقتی استیو فاست پرواز یک موتوره Bellanca Super Decathlon خود را بر فراز صحرای بزرگ حوضه نوادا انجام داد ، دیگر هرگز برنگشت. پس از یک ماه که نتوانستید هواپیمای Fossett را پیدا کنید ، جستجو متوقف شد. در 15 فوریه 2008 ، Fossett مرده اعلام شد. لحظه مفقود شدن فاست ، بسیاری از مردم تصور می کردند که وی یا مرگ خود را جعل کرده یا در منطقه 51 سرنگون شده است.

منطقه 51

دقیقاً چه چیزی باعث می شود هواپیما در مثلث نوادا گم شود؟ بسیاری از کارشناسان ادعا می کنند که آب و هوای منطقه نوع خاصی از شرایط جوی را ایجاد می کند که می تواند هواپیماها را از آسمان پاره کند. در وضعیت استیو فاست ، بسیاری از کارشناسان معتقدند که شرایط آب و هوایی باعث کاهش 400 مایل در ساعت شده است. حداکثر ، هواپیمای او می تواند 300 مایل در ساعت صعود کند. این اختلاف سرعت باعث شد که او از همان ابتدا محکوم به فنا شود.

کارت شناسایی استیو فاست در 29 سپتامبر 2008 توسط کوهنورد در کوه های سیرا نوادا در کالیفرنیا کشف شد. در اول اکتبر 2008 ، محل سقوط کشف شد - تقریباً 65 مایلی از آنجا که ابتدا Fossett بلند شد. دو استخوان در حدود یک مایل از محل سقوط در 3 نوامبر 2008 کشف شد. پس از یک سری آزمایشات ، نتیجه گیری شد که استخوان ها واقعاً متعلق به استیو فاست هستند.

سقوط هواپیمای وحشتناک و مهلک در نوادا که هرگز فراموش نخواهد شد

این اتفاق 33 سال پیش رخ داد ، اما مردم محلی رنو هنوز تصادف مهلکی را که یک شب سرنوشت ساز ژانویه رخ داد به خاطر می آورند. سقوط هواپیما یکی از وحشتناک ترین تصادفاتی است که در تاریخ نوادا رخ داده است و هرگز توسط کسانی که تحت تأثیر قرار گرفته اند فراموش نخواهد شد. اگر در دهه 1980 در نوادا بودید ، به احتمال زیاد به یاد داشته باشید که در مورد سقوط هواپیما شنیده اید. به هر حال ، این یک فاجعه واقعاً وحشتناک بود که منجر به مرگ همه سرنشینان شد ، به جز یک فرد زنده مانده.
در تاریخ 21 ژانویه 1985 ، پرواز 203 خطوط هوایی گلکسی قرار بود از جایی که در آن زمان به عنوان فرودگاه بین المللی رنو-کانن شناخته می شد حرکت کند (اکنون فرودگاه بین المللی رنو-تاهو است) و با خیال راحت به مینیاپولیس - فرودگاه بین المللی سنت پل در مینه سوتا برسد. متأسفانه ، این پروازی بود که سرنوشت تراژدی را رقم زد.

آن شب ، هواپیمای پرواز 203 (تصویر زیر هنگام استفاده توسط هواپیمایی آمریكا) در آن قرار بود 64 هوادار فوتبال را به مینیاپولیس برگرداند. آنها چند روز قبل با یک پرواز چارتر به رنو سفر کرده بودند تا Superbowl را در Caesars Tahoe تماشا کنند و اکنون در راه بازگشت به خانه بودند.


هواپیما دقیقاً در ساعت 1:04 بامداد بلند شد و فقط 1.5 مایل از انتهای باند سقوط کرد. 71 نفر از جمله خدمه در آن پرواز بودند. سه نفر از اثر اولیه جان سالم به در بردند اما دو نفر پس از چند روز جان خود را از دست دادند و تنها یک نفر را نجات داد


در زیر می بینید که هواپیما در هنگام سقوط چقدر به فرودگاه نزدیک بوده است. نقطه قرمز مشخص محل سقوط است و فرودگاه دقیقاً بالاتر از آن واقع شده است.

در نهایت تصمیم گرفته شد که علت سقوط خطای خلبان باشد ، اگرچه عوامل مختلفی در خود سقوط نقش داشته اند.

اندکی پس از پرواز ، خدمه متوجه لرزش عجیبی از هواپیما شدند. بعداً مشخص شد که علت لرزش از درب دسترسی استارت هوا است که به درستی بسته نشده است. بعداً اعلام شد که لرزش تهدیدی برای عملکرد ایمن هواپیما نیست. با این حال ، خدمه از این موضوع مطلع نبودند و سعی کردند بفهمند چه چیزی باعث ایجاد این لرزش شده است. خلبان با کاهش قدرت به هر چهار موتور واکنش نشان داد. این به معنای آن است که وی احتمالاً معتقد بود لرزش از یکی از موتورها ناشی می شود. سپس هواپیما برای بازگشت به فرودگاه از یک چرخش راست دست شروع کرد. این هواپیما به دلیل کاهش قدرت موتورها به یک "دکه آیرودینامیکی" رفت و در نهایت به یک میدان سقوط کرد.


در این حادثه 68 نفر در اثر ضربه و دو نفر در روزهای بعد کشته شدند. بازمانده یک نفر ، جورج لامسون جونیور ، در آن زمان 17 ساله بود. وی بر اثر برخورد از هواپیما به پایین پرتاب شد و به دور از تصادف در صندلی خود به حالت ایستاده نشست.


بنای یادبودی به نام Galaxy Grove را می توان در پارک منطقه ای Rancho San Rafael در Reno یافت. این هواپیما در سال 1986 اختصاص یافت و اسامی مسافران و خدمه پرواز سرنوشت ساز را ذکر می کند.


پلاک اصلی را می توان در زیر مشاهده کرد ، اما در سال 2013 به سرقت رفته است (احتمالاً به عنوان فلز قراضه به فروش می رسد). یک پلاک جدید در سال 2015 به یاد 30 سالگرد سقوط هواپیما اختصاص داده شده است و می توان آن را تا به امروز در پارک مشاهده کرد.


شرکت هواپیمایی گلکسی در نهایت یک سال پس از سقوط ، در سال 1986 از کار خارج شد. دلیل توقف فعالیت شرکت هواپیمایی "عملیات ناکافی و نگهداری" و "نامناسب بودن مالی" بود. تصادفی که صبح زود در 21 ژانویه رخ داد یکی از وحشتناک ترین تصادفاتی بود که در خاک نوادا رخ داد و هرگز فراموش نخواهد شد.


32 بازدید 2 اردیبهشت 1400, 15:55
پیام سیستم
برای ارسال نظر، باید در سایت عضو شوید.